maandag 7 december 2015

'Net verkocht': Wonen in een winkelstraat

Deze zomer betrokken Ria en Tonny Rutenfrans hun allereerste koopwoning: een ruim en licht bovenhuis in de winkelstraat van Eerbeek. Ze hebben uitzicht op een gezellige drukte, waarvan ze dankzij goede isolatie toch bijna niets horen. “Hier willen we de rest van ons leven blijven.”

Stentor, 04-12-2015

Door Margaretha Coornstra

Het zonnige dakterras gaf de doorslag. Ria Rutenfrans zag de foto en werd er meteen verliefd op. Het pand Stuijvenburchstraat 149a stamt uit 1964 en ligt in het centrum van Eerbeek, boven een modezaak. De ramen aan de voorkant kijken uit op een gezellige winkelstraat; aan de achterkant zie je dagelijks de nostalgische trein halt houden bij het stationnetje van de Veluwsche Stoomtrein Maatschappij. En dit alles in de lieflijke, bosrijke omgeving bij de Veluwezoom en de IJsselvallei.

Dit is het eerste koophuis van het echtpaar Rutenfrans.
“Vijf jaar geleden huurden we een mooi nieuwbouwappartement, met een garage eronder,” zegt Tonny. “We dachten: dit is onze eindbestemming.”
Ria: “Van binnen was het leuk. Maar vanaf het balkon zag je alleen maar de hoge grijze muren van huizen verderop.”
Ook de huur dreigde een probleem te worden. Tonny: “Het leken eigenlijk wel seniorenappartementen, dat wil zeggen: er woonden alleen mensen die al gepensioneerd waren. Ze hadden hun huis verkocht en het geld op de bank. Ria en ik waren de enigen die nog steeds werkten. Dus wíj zaten met ons inkomen telkens tegen die 6,5 procent huurverhoging aan te hikken.”
Ria: “Op een dag zei ik tegen Tonny: stel dat jou iets overkomt, dan kan ik later niet de huur betalen van mijn pensioentje. Want die loopt misschien wel op tot duizend euro.”
Het was een schoonzus die in maart met de eye opener kwam: “Waarom gaan jullie niet op zoek naar een koophuis?” Aldus geschiedde. Ze overwogen al een huis in Loenen, toen Tonny’s oog op de advertentie voor hun huidige woning viel. “Ik zag dat heerlijke dakterras en zei tegen Ria: ‘Moet je híer eens kijken!”

Binnen een week hadden ze een voorlopig koopcontract, vertelt Tonny. De woning stond nét op Funda.nl, voor een vraagprijs van 175.000 euro. Meteen belden ze makelaar Kees Beltman. Een week later konden ze de woning bezichtigen. “Toen brachten we diezelfde avond nog een bod uit. En de volgende dag was de koop gesloten voor 170.000 euro.” Lachend: “Op vrijdag hebben we met de financiële man van Best Living de papieren doorgekeken en tekenden we een voorlopig contract onder voorbehoud; op zaterdag volgde de bouwkundige keuring en op zondag vertrokken we voor een maand naar Bali!”
Ria en Tonny Rutenfrans zijn namelijk dol op reizen. Tonny: “Elk jaar proberen we toch wel één grote reis te maken.”
Ria somt op: “We zijn nu twee keer op Bali geweest, en in Thailand, Maleisië, Egypte... Maar we zijn ook met een camper door Vancouver en de Rocky Mountains getrokken.”
Tonny: “Ja, zalig! Dat is echt ontstressen.”
Gezien hun onstilbare reislust hebben ze geen behoefte aan een tuin.
“Tuinieren is toch niet mijn hobby,” lacht Tonny. “Geef mij maar computers!” Trouwens, het L-vormige dakterras biedt meer dan genoeg ruimte voor bloem- en plantenbakken.
 
Wel hebben ze de keuken verbouwd. “Het keukenblok is vernieuwd en de muur een eind verplaatst,” licht Tonny toe. Ria wijst naar buiten: “Als ik in de keuken bezig ben, kijk ik uit op de winkelstraat en zie ik mensen rondlopen. Dat vind ik gezellig, een beetje reuring zo vlakbij huis. En toch hoor je niets, het is binnen heel rustig.” Tonny: “Ja, het is goed geïsoleerd.”
Heel blij zijn ze ook met de logeerruimte boven. Ria: “Vroeger sliepen onze kleinkinderen altijd op een luchtbed. Maar nu krijgen ze een ruime slaapkamer met een echt bed.”
En tot slot is er nog het even ondefinieerbare als onmiskenbare gevoel van ‘thuis’. Ria: “Toen we deze woning kwam bezichtigen, voelde het meteen goed. Dat had ik niet met dat huis in Loenen, waarop we al een optie hadden. Maar dit voelde gelijk als een warme jas.” Tonny: “Ja, hier willen we altijd blijven.”

Even voorstellen
Ria Rutenfrans (60) is cateringbeheerder bij de Loenense vestiging van Smurfit Kappa, een Ierse multinational die dozen vervaardigt. Tonny Rutenfrans (62) is process operator bij DS Smith Packaging in Eerbeek. Ria en Tonny zijn energieke, reislustige types. Ze wonen graag in een levendige omgeving.


Huizenpaspoort
Qua woningen boven winkels is er een ruime keus in prijssegment en kwaliteit. Vroeger woonden daar vooral de winkeleigenaren. Nu zijn het vaak starters, singles en ouderen die graag in het centrum wonen, vlakbij allerlei voorzieningen. Veel aanbod ontstaat doordat singles een partner krijgen en/of een gezin stichten. Minpuntje is wel dat er boven winkels doorgaans een lift ontbreekt en de slaapkamers een verdieping hoger liggen. Maar fitte en mobiele senioren hebben daar geen moeite mee.


(de Stentor, &katern, 04-12-2015)

'Zo doen wij dat': Aya en Djanna






























De familie:
- Aya Daniëlle Dürst Britt (33),
cultuurjournalist, freelance tekstschrijver/vertaler en redacteur Al Arte Magazine 

- Djanna (5)

Door Margaretha Coornstra

Sta open voor andere culturen 
Aya: “Ik heb altijd iets met het Midden-Oosten gehad. Op de basisschool in Heerde was ik verrukt van de Bijbelverhalen. Ik tekende ook vrouwen met sluiers, palmbomen, Arabische paarden… Later heb ik in Leiden Arabisch en islamstudies gedaan. Als alleenstaande moeder ben ik gefascineerd door de krachtige rol voor van vrouwen in vroege culturen, voordat de religies opkwamen waarin de man dominant werd. Openheid voor andere culturen en tradities is een groot goed. Dat geef ik ook mijn dochter mee.” 
Djanna (toont tekening): “Kijk, dit is het universum, met allemaal verschillende planeten. Dit hier (wijst) is de Regenboogplaneet!”

What’s in a name? Heel veel!
Aya: “In 2010 besloot ik om ‘Aya’ als roepnaam te nemen. Aya betekent zoveel als ‘teken, wonder’ of ‘een vers door inspiratie verkregen’. Die roepnaam dient om me herinneren aan waar ik nu sta. ‘Djanna’ betekent ‘paradijs’ of ‘hemel’. Zelf ga ik liever voor ‘paradijs’, omdat het paradijs voor mij iets is wat zich op aarde voltrekt. Ondanks alle oorlog en ellende zie ik het als onze taak om te streven naar een paradijs op aarde. En ik geloof dat een naam die een bepaalde waarde of een symbool benoemt, ook als geheugensteuntje kan werken voor de naamdrager, en diegene iets daarvan laat uitstralen.”

Liefde is leerzaam, ook als ze teleurstelt
Aya: “Djanna’s vader komt uit Iran. Helaas is de relatie verbroken in het begin van mijn zwangerschap, die overigens door ons allebei gewenst was. Hij is wel een trotse vader. Djanna logeert regelmatig bij hem.”
Djanna: “Papa maakt graag foto’s, ook van mij. Het leukste in zijn huis vind ik de loopband, die staat voor de tv. Dan kun je tegelijk lopen en tv kijken.” 
Aya: “Inmiddels weet ik dat de liefde kan teleurstellen. En dat je soms moet kiezen voor jezelf, zéker als je de zorg voor een kind hebt! Dus indirect groei je door liefde ook weer in (zelf)inzicht, verantwoordelijkheid en zelfstandigheid.”

Ieder kind leert op zijn eigen manier 
Aya: “Ik koos jenaplanonderwijs voor Djanna, om haar te bieden waar ikzelf op de basisschool zo naar verlangde: oog voor mijn eigen manier van leren, in plaats van door de overheersende onderwijszeef te worden geduwd. Die educatieve eenheidsworst geeft slechts een deel van de kinderen de kans om tot bloei te komen. Bij mij leidde het systeem tot onzekerheid. Gelukkig had ik twee fijne meesters, die me aanmoedigden om me in mijn eigen interesses te verdiepen. Maar op deze jenaplanschool krijgt Djanna meteen al de ruimte om te zijn wie ze is, in al haar sensitiviteit en intensiteit. Nu eens is ze heel geconcentreerd bezig met tekenen en fantasiespel, dan weer is ze snel afgeleid, op zoek naar nieuwe impulsen en ervaringen. Pc-spelletjes doet ze niet, maar ze kijkt op de laptop wel kinderseries. Er zijn dagen dat ze de laptop niet aanraakt, maar ook dagen dat ze een of twee uur kijkt.”
Djanna: “Het is leuk op school. Ik hou van dino’s, dus later wil ik paleontoloog worden.” 

 ‘Elke weg kan tot verheffing leiden’
Aya: “Dat is vrij naar een citaat van Inayat Khan, een Indiaas mysticus. Ieder gaat zijn eigen levensweg en religie kan daarbij een baken zijn. Maar iedereen heeft een andere invalshoek, en die is vaak cultuur- en plaatsgebonden.
Zo was mijn ene overgrootmoeder helemaal ‘in de Here’. Een spirituele vrouw, maar niet zweverig. Ze putte veel kracht uit de liedbundel van Johannes de Heer. Haar deur stond ook altijd open, voor iedereen had ze een luisterend oor. Ik vertel Djanna dat iedereen anders is en ons menselijk bestaan anders ervaart en benoemt, en dat dat normaal is. Dat liefde een leidende waarde is. En dat je mag afgaan op je gevoel, maar dat je je ook mag aanpassen aan anderen als de situatie daarom vraagt.”

Elke ‘bijstander’ heeft zijn/haar eigen verhaal 
Aya: “In 2011 lukte het niet meer om zelf mijn studie te bekostigen. Toen heb ik bij de gemeente een uitkering aangevraagd. Ik mocht mijn studie afmaken, want ik hoefde alleen nog mijn scriptie te doen. Maar in 2013 moest ik een traject volgen binnen de Sociale Werkvoorziening: riool-afdekringen in elkaar zetten, dossiermappen vouwen…
Het contact met mijn collega’s was leuk. En gelukkig wonen mijn ouders vlakbij, dus had ik oppas voor Djanna. Maar jammer genoeg had ik hierdoor geen tijd om een onderzoeksvoorstel te schrijven. Ik kreeg ook een tijdje ontheffing van de sollicitatieplicht, als alleenstaande ouder van een jong kind. Toch solliciteerde ik en schreef als vrijwilliger veel artikelen, vanuit de gedachte: ‘Ik ga deze tijd wél benutten om aan mijn CV te werken!’

Het was een enorme uitdaging om rond te komen. Ten eerste huurde ik particulier, want voor de woningcorporatie had ik onvoldoende punten. Ten tweede hebben we allebei zowel koemelkallergie als een suikerintolerantie. Ook tarwe moeten we mijden. Dus ik was aangewezen op bio-winkels en daarmee gedwongen om aan de simpelste dingen al driemaal zoveel uit te geven als een ander. Er bleef amper geld over voor kleding of cadeautjes. In zo’n geval gaat Djanna voor; zelf was ik heel blij met kleren die ik van een vriendin kreeg. Ik ben in geen járen op vakantie geweest, maar ontdekte wel dat je met je kind ook veel avontuurlijks kunt beleven in de natuur of met vrienden. En ja, ik betreur het sociale stigma dat op de ‘bijstanders’ rust. De beeldvorming is heel stereotiep, terwijl de groep juist heel divers is.”

‘Tel uw zegeningen’
Aya: “Als ik het niet meer weet denk ik altijd: ‘This, too, shall pass’, ook dit gaat voorbij. En dan geef ik het over.
En ja, uiteindelijk overheerst dankbaarheid. Voor het moederschap: de geboorte van Djanna voelde echt als een inwijding in het leven zelf. Voor de mogelijkheid van een uitkering en de vrijstelling van het solliciteren. Maar ook dankbaarheid voor alles wat tegenzit, want daarvan kun je veel leren. Juist de worstelingen hebben me de laatste jaren zóveel sterker gemaakt! ‘Tel uw zegeningen’ stond er in de liedbundel van mijn overgrootmoeder. Ja, zet dat maar in de krant, als eerbetoon aan haar.”

De Stentor, &-katern, rubriek 'Zo doen wij dat!', 08-09-2015